شمارهٔ ۲۴۱

بر میان تاری ز زلف یار می خواهد دلم سبحه را افکنده و زنار می خواهد دلم تا نشانی هست از غم خانه زندان دوست کافرم گر جانب گلزار می خواهد دلم تا نشینی در میان چون نقطه بر گرد سرت یک قدم رفتار چون پرگار می خواهد دلم روشن آن مجلس که از حسن تو باشد تا به صبح چون کواکب دیده بیدار می خواهد دلم نه فلک را باده شوقت به چرخ آورده است هم از این می باده سرشار می خواهد دلم در فراقت جان من عمری است تاب آورده ایم یک نفس در طاقت دیدار می خواهد دلم آن قدر قصاب می دانم که از کون و مکان عشق را می خواهد و بسیار می خواهد دلم