شمارهٔ ۲۷۰

سراپایم چمن شد بس گل حسرت دمید از من چه رنگارنگ گل هایی توان هر روز چید از من برون شد روشنایی از نظر تا رفت آن دلبر تهی شد قالب از روح و روان تا پا کشید از من قدم خم شد چو ابرو تا ز دل برگشت مژگانش به جای اشک خون بارید چشمم تا برید از من ندارد مهر گویا کین بود در مذهب خوبان وگرنه جز محبت حرف دیگر کی شنید از من ندارم جنس نایابی که ترسم رایگان گردد به صد جان کی غمش را می تواند کس خرید از من به قربان تو گردم ز آرزو از من چه می پرسی چه می آید به درگاه تو دیگر جز امید از من به من بسیار می ماند نمی دانم که صنع حق مرا از خاک غم یا خاک غم را آفرید از من نگاه شوخ او ترسم در این صحرای پروحشت نیابد منزل خود را ز ناز از بس رمید از من به گفتار نظیری خویش را قصاب می خواهم که در روز جزا مظلوم تر نبود شهید از من