شمارهٔ ۲۹۶

رخ نمودی عاشقم کردی گذشتی یار هی مردم از درد جدایی رحمی ای دلدار هی ای طبیب من چو انصاف است بی رحمی چرا می توان یک بار آمد بر سر بیمار هی بعد مردن بر مزارم بگذر ای سرو روان زنده ام کن باز از یک جلوه رفتار هی می کنی بر رغم من با غیر الفت شرم دار عاقبت خواهی پشیمان گشت از این کردار هی عزل و نصب حسن و خوبی پنج روزی بیش نیست زود خواهی کرد از این کرده استغفار هی آنچه با ما کرده در خوابی ز خویش آگه نه ای می شوی آخر از این خواب گران بیدار هی گفته ات بیجا بود قصاب و کردارت خطا داد از این گفتار و صد فریاد از این کردار هی