شمارهٔ ۴

ای کز دو زلف سرکشت داریم در تن تاب ها بیرون چه سان آریم ما کشتی از این گرداب ها عقل و شکیب و نقد دل در راه جانان صرف شد رفته است بیرون از کفم جمعیت اسباب ها زین اشگ چشم لاله گون کردم تعجب عاقبت در مسکن دل یافتم سرچشمه خوناب ها طغیان آب گریه را نتوان گرفتن پیش ره نزدیک شد گردد جهان ویران از این سیلاب ها بردی به یغما جان ز تن ای رهزن ایمان من با یاد زلفت تا به چند آشفته بینم خواب ها از حرف غیر ای سیم تن پا بر مدار از چشم من خورده است سرو اندر چمن از دیده من آب ها از لعل آن شکر شکن بنشین و شیرین کن دهن بسیار می گویی سخن قصاب در این باب ها