شمارهٔ ۵۹

هر داغ دل ز پرتو حسنت ستاره ای است هر ذره ای ز مهر رخت ماه پاره ای است تا آب داده تیغ تو گلزار دهر را هر گل در این چمن جگر پاره پاره ای است روشن چو از تو نیست چراغ دلم چرا هر قطره ای که می چکد از وی شراره ای است آگاه از گذشتن این بحر نیستی هر چین موج بر تو ز رفتن اشاره ای است باد مخالفش ز هواهای نفس تو است این بحر را وگرنه ز هر سو کناره ای است بسیار شوخ چشمی و غافل که چون حباب ویران بنای هستی ما از نظاره ای است این هم غنیمت است که از نقد داغ دوست در دست مفلسان محبت شماره ای است پیدا است ز آتش حجر اینک که نور تو پنهان ز غیر در دل هر سنگ پاره ای است قصاب دور دیده ز مژگان شوخ او از هر طرف ز بهر دل ما قناره ای است