Gece Notları

sabah saat dört buçuk kaşla göz arasında bir gözkapağı oynayıp duruyor görüntüyle yalnızlık mı büyüyor ne küçüldükçe? sökülen gölgeme düğme dikiyorum kendini açıp kapasın diye uykusunu aldı yalnızlık bütün kalabalıklar yorgun iki kişi olmaya yetmiyor aynalar hastalıklı bir yanılsama gerek; yüzünün izdüşümü korteksime gizli bir geçit gibi ağzın dudaklarım mimli casus ıslıkla ruh çağırıyorum nesnelerden gölgelerden bahsediyorum size kıpırdayan perdelerden ve herkes kendi içine gömülür içindeki derinlik kainattan büyükken bir ihtimal daha yoktur zaten beklemekle olmuyor bazen sol kolumun uyuşmasını nerede bir kuyu çıkığı görsem boynuma ruj sürüyorum öleceğim yeri işaretlemek için.