Su

annem, o lanet hastalığın pençesinde bir karanlık suyun derinliğinde ve bilinmezliğinde; kanser... şimdi bana bütün dünyayı verseler ne fark eder. imgenin büyülü gücünü doldurup damara su, söyleyecektir sözün sonunu. peki, bu fırtına nereden eser, fırtınadan artakalan zaman, hüzzam makamı şarkılar, “ömrümüzün son demi, sonbaharıdır artık. maziye bir bakıver, neler neler bıraktık” ve diğerleriyle karşılaşmanın düzlemi; bu fırtına nerede biter? hangi yollardan geçer soluğumuz, ve soluğumuzda biriktirdiğimiz tüm anlamlar, tortul kültürler, fosilleşen anılar, evler, arabalar, kocamış çıkmaz sokaklar, begonviller, sardunyalar, ve donumuza kadar ıslandığımız yağmurlar, tren katarları, kaldırımlar, serçe ötüşleri, kokular, renkler, ve bütün siyah beyaz filmler, o soluğun durmasıyla nereye gider? gidilecek yer midir önemli olan, yoksa yolculukların deneyimi mi? ve kendi içimize yaptığımız yolculuk bize hangi bakışla neyi söyler. anne soluğunda biriktirdiğim yaşamı anlamlı kılan fotoğraflar bir pamuk ipliğinin ucunda, ya da bir sabun köpüğünün kozasında hangi imbat rüzgarını bekler? yoksa, gerçek yolculuk zamanda değil midir, ya da mekanda? nerededir yolculuğumuzun haritası pusulası nerededir? ve suyla sınanan yolculuğumuz, içimizde magmalanan acıların örttüğü bilinçte midir? bu yorgunluk, bu tükeniş, ve asırlar sonra zamansallığın anlatacağı bu bitiş anneye ve çocuğa bir son mudur? bilirim ki, suyun yalnızca bilincinde son yoktur. aydınlıklar içindeki dinlenme zamanlarında geçilecek kapılar şimdi açılmıştır. yolcuyu kendisiyle karşılaştırıp yüzleştiren bu yolculuk artık başlamıştır. annemin yürüdüğü tüm yollarda adımlanır ayaklarım; Menekşe'nin doğusu, Arnavut kaldırımları, balıkçı restoranları, Sultanahmet köftecisi, Çapa'da kanserliler koğuşu, ya da adressiz bir mezarın soğuğu. takibinde gölgesinin annemin taşıdığım beden, ve yüzüm; yıkık, tıraşsız, ve o diplerden biz, kendimizi bulup çıkarırız. 27.Temmuz.2004-İstanbul