Turap

Yeryüzü ağlamada.. Ensesi yerde olanların adı Çehresi buruk Bir masum bakış silüetiyle; Mezardı o,yere serilen Serildikçe ibret kokusu Etrafı inleten Sessiz çığlıkların armonisi Renk renk ızdırap Kalabalığın çemberinde Mermer ışıldamasıydı o yakınlaşan Bir görüntü ve sertlik Sessizlik bu olsa gerek Toprağa eş değerde Değerin çınladığı Islak mendil koyunda Hislerin akıtıldığı… Bir toprak ve bin toz Asuman kirpikleri uğramaz Çeşidiyle ve rolüyle Çatlamış bakışların süzüldüğü Geçen zaman ve saniyeler Toprak misafiri Heyecan hep kucaklıyor Sevinç ve kederi Ne vefalı hikmetmiş ki, Yerde aranan yere seriliyor: Toprak devletinde.