Düşlerin Hicaz Trajedisi

Bildiğin sokaklar kaybolur önce, Zaman aynı yerde,sen başka alemde. Düşlerini büyütürsün korkusuzca, Ya da korkmaya bile vakit bulamazsın, Neler söyler neler sayıklarsın. Onun peşi sıra emekleyen, Bir kağıt parçası gibi kenara atılmış, Körpe bir acın vardır. Düşlerin; berrak umutlarının sığınağı, Hüzünler; düşlerinin sırtında dokuduğun. Ne lanet iştir bu, Ne ağır aksak adımların, Hiçbir şeye vakit yoktur, Hükmedersin o an evrene, İçinde yalvaran insanlara, Kalbinde çırpınan tenhalığa, Koca bir duraktır izinsiz binilen yolcularınla. Düşlerin; ince,kıvrak dönüşünde, Uykunla barışırsın delice. Aklında eskimemiş yolcular, Önünde güneş kuşakları sarınmış dağlar, Umutlarını ay tozlarına bulayacağın şarkılar, Seni bekler? Seni arzular? Seni yüceltir? İstediğin her şey önünde işte! Ne duruyorsun, Koş yetiş o düşlerin hicaz trajedisine, Koş yetiş artık.