Başkalaşan Bahar...

Davul vurduğunda bir akşamüstü kapısına fütursuzca, Ayrılığın gözyaşları uğurlanır gurbete kusursuzca, Gel gör ki görmen gereken sen değilsindir artık, Şerha şerha toprağa sızan kan revan halindir yalnızca. Her çiçek bir bahar saklar kendince, Unutulmuş çoğu yalanlar kadar gerçekçi, Bekleyende, beklenende, hissedende yerin hazır, Bir gidiş böyle yaşanırmış ancak,öğrendim,sevgili. Islak ıpıslak sesinin yırtıldığı, Bulvarlar... Köşe taşları... Kalbimin kitabesine işlenen argümanlar. Bir eski sağanak... Bir yeni teselli aralığı... Saydığım,saymadığım,sayamadığım acılar... Bir ağrı ancak böyle hissedilirmiş, dokunsan, sevgili. Gülüşün... Kimsesizliğin... Gözlerin.... Ellerin... Ve sen... Değil hiçbiri. Uzaklaşan aşkta değil sevgili, tüketilen bahar yalnızca.