Kasaba
H Hakkı Tunçkol
0
Altın Yaprak
Bir kasaba uyanırdı dağılmış saçlarında,
Sen toparlardın,
Kahve önüne dizili, yeni yetmelerden tıkanmış parke taşlarını.
Sürünür geçerdin ağız kokuları doluşmuş kapımdan,
Ağzımın suyu akardı dudaklarından.
Göz kapakları silinirken ipekli havlulara,
Soluksuz çöpçüler izlerdi adımlarını.
Şehir yamulurdu çok gelirdi cismin,
Yıkılıp da erirdi rüzgarın,
Kırılıp da çözülürdü dalların.
Kara bir kazan olmuşken alevin,
Bir kasaba dirilirdi.
Sen anlamazdın,
Sana sövmüş gibi fısıldayan kelimeleri,
Önüne kim çıksa soracak gibi her şeyi,
Eğilip koşardın.
Anlamak için anlamsızın inceliğini,
Bir küheylan olup dizginler küflenirken ellerinde,
Yaralanırdın.
Neşter; dinerken o yarayı deşer,
Kan eksik olmazdı hıçkırışında,
Duyarlı bir kadın bakardı hıçkırıklarına,
Ete kemiğe dokunmaz kasabada,
Çözmek için neşterin gizemini,
Masalsı bir kovalamaca oynardınız,
Oysa et de sen olurdun kemikte.
Herkes zehirsiz bir yılan tıslayışında,
Yeniden dönerdi karanlığına.
Bir kasaba şenlenirdi şölenleşen panayırlarda,
Bağbozumu ayinleri tertiplenirdi,
Sonbahar kokardı şehrin bacalarında,
Bulutlar yağmur olurdu kirlerinden arınmışçasına.
Sen selamlardın ilk doğan eylülü,
Bir kaçış olurdun sonra yıllanmış kasabandan,
Bütün göğüslerini dağıtarak yapraklara,
Dökülürdün ikliminden,
Kasaba kaybolurken gözlerinden.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş