Düşkondu

bildiğin sihirbazdı patik yapardı kaşla göz arası zemheride çocuklarına kendi giydiği yeleğinin ipinden bir penguenler üşümez bilirdim kutuplarda bir de o sanatçıydı besbelli herkes hayal perdesindeki yıldızlara hayrandı ben ona mutlu kadını oynadı bir ömür boyu ne yüzünde ne yüreğinde bahar olmayan bir adamla babası diye çocuklarının kimse anlamadı melekti aramızda dolaşan başkalarını düşünür sürekli ve doymaktan korkardı çocuklarından önce sofranın ucuna usulca konar ucundan ucundan yerdi tabağının bu yüzdendi en son kalkması da sofradan bir defa kendisi için bir şey yaptı kendisiydi artık giderken gülümsemesinden anladım dudaklarının kenarında kalan ve kirpiklerinin ucunda mutluluk sıcağı bir nem üç göz oda bir evi olduğu ilk kez girince düşlerine uyanmadı bir daha annem... Bu şiir, Mayıs 2007'da düzenlenen 'Anne' konulu şiir yarışmasında BİRİNCİ seçilmiştir.