Ağaçlar Ve Kuşlar

ağaçlar en çok temmuzda yanar av/ucunda tekinsiz bir ülkenin kanayan budağını dağlar gök/ sel maskeli çıyan gibi sinsi yürür şiirin ormanına ateş dumanı görünceye kadar inanmaz hiç bir ağaç sığındığı hanenin ihanetine ayılmayı unutur ay parçası otuz yedi can pazarında silah sanır süpürgenin sopasını sürüngene kılıcını bilemez kin nedir kın neye denir çıkınında taşıdığı umut türkü saz şiir satır satır yazılsa ne satır satır yüzülen derisine ağlarken dün dedesinin zulüm kendine döner unutturmaya koyu'lur karanlık bir meydanda kale/kalır utanç duvarı kadar soğuk sıvası dökülmüş o tel tel salalar utanır da kuşlarla haber salar gökyüzüne kuşlar ki yanmış bütün ağaç isimlerini ezbere öter