Kül Falı
H Halil İbrahim Özbay
0
Altın Yaprak
üstümüze altın gibi çil/edi
son'unda ışıkları ki
tabımıza uymadı yine de
aydınlık
bize kaç vat nur gerek
vaaz/geçtik
yüzünü ateşe dönmüş sulardan
dere dere
sönmüş odunlar derdik
ki tek derdimizdi
verdiğimiz ödünler
son güne kurulan zamana
insana diyemedik
ümide/diyoruz
ne kimseye hakim
ne kimseye mahkum olmayı
yakın değiliz "yakın!" diyene
kül falında çıktı
açıktı kapılar yoklarsak
yoklar sakladığımız korkular asıl/
sızı çoğaltarak
ocağımızda
zifrimize şavkı vurmasın diye
yörüngesini bizim için terk etmiş
kaç bin yıldız söndürdük gömgöğ
kaç bin yıldır umut sandığımız
ölü
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş