Derin Derinlik

sahip olduğum aşk hep aynı oysa kişiler ne de değişken yoksa gerçekten yoklar mı gerçekte sürüklenişimin kayıtsızlığı kesindi de görmemek hoş mu gözüktü gözüme bu bilinç; fazla bilincime tıpkı ışığın fazlasının kör edişi gibi zaman süzgecinde elendim de bir tek bile kalmadım geriye sanrılarım karışır imgelerime tatlı bir kaşıntıdadır beynim uğultusuz gelir ölüm sessiz oyuklar açılır gönlüme derin, ıssız, hissiz beyaz kefenler doldururum içlerine çaresiz yüzü yoktur hepsinin de ruhları gülümsemededir beni çağırırlar bir ağızdan benzer yalvarışlar oysa bilmezler ki çağırmak hep gereksiz zira özleyen de benim özlenen de yakaran dudaklarıyım onların beyaz kefenlerinin mabedi.