غزل شمارهٔ ۲۰
ه هاتف اصفهانی
0
Altın Yaprak
حرف غمت از دهان ما جست
یا آتشی از زبان ما جست
رو جانب دام یا قفس کرد
هر مرغ کز آشیان ما جست
یک یک ز نشان فراتر افتاد
هر تیر که از کمان ما جست
آتش به سپهر زد شراری
کز آه شررفشان ما جست
غیر از که شنید سر عشقت
حرفی مگر از دهان ما جست
ز انسان که خورد نسیم بر گل
تیر تو ز استخوان ما جست
هاتف چو شراره ای که ناگاه
ز آتش جهد از میان ما جست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş