قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - تجدید مطلع

نسیم صبح عنبربیز شد بر توده غبرا زمین سبز نسرین خیز شد چون گنبد خضرا ز فیض ابر آذاری زمین مرده شد زنده ز لطف باد نوروزی جهان پیر شد برنا صبا پر کرد در گلزار دامان از گل سوری هوا آکنده در جیب و گریبان عنبر سارا عبیر آمیخت از گیسوی مشکین سنبل پرچین گلاب افشاند بر چشم خمارین نرگس شهلا به گرد سرو گرم پرفشانی قمری مفتون به پای گل به کار جان فشانی بلبل شیدا سزد گر بر سر شمشاد و سرو امروز در بستان چو قمری پر زند از شوق روح سدره طوبی چنار افراخت قد بندگی صبح و کف طاعت گشود از بهر حاجت پیش دادار جهان آرا پس آنگه در جوانان گلستان کرد نظاره نهان از نارون پرسید کای پیر چمن پیرا چه شد کاطفال باغ و نوجوانان چمن جمله سر لهو و لعب دارند زین سان فاحش و رسوا چرا گل چاک زد پیراهن ناموس و با بلبل میان انجمن دمساز شد با ساغر و مینا نبینی سرو پا برجای را کآزاد خوانندش که با اطفال می رقصد میان باغ بر یک پا پریشان گیسوی شمشاد و افشان طره سنبل نه از نامحرمان شرم و نه از بیگانگان پروا میان سبزه غلطد با صبا نسرین بی تمکین عیان با لاله جام می زند رعنای نارعنا به پاسخ نارون گفتش کز اطفال چمن بگذر که امروز امهات از شوق در رقصند با آباء همایون روز نوروز است امروز و به فیروزی بر اورنگ خلافت کرده شاه لافتی مأوا شهنشاه غضنفرفر پلنگ آویز اژدردر امیرالمؤمنین حیدر علی عالی اعلا به رتبت ساقی کوثر به مردی فاتح خیبر به نسبت صهر پیغمبر ولی والی والا ولی حضرت عزت قسیم دوزخ و جنت قوام مذهب و ملت نظام الدین و الدنیا از آنش عقل در گوهر شمارد جفت پیغمبر که بی چون است و بی انباز آن یکتای بی همتا