Tut Elimden

Karmakarışığım… Kupkuru bir rüzgarla Savruluyorum oradan oraya… Üşüyorum… Buz gibi korkularımla uyuşuyor bedenim Okyanuslarda yüzerken Ağaçlara dokunurken Bulutlardan geçerken Seni düşünüyorum Üşüyorum… Sana adadığım yıllar şöyle dursun Sevginle büyüyüp, parçalandığım Ve etrafa yaldızlar saçarak Yeniden sana ulaştığım her an için Bir umut besliyorum Belki içlerinden biri karşılık bulur diye… Sevgiyi başkalarında arama Bil ki, benim gibi kimse dokunamaz Kanayan yaralarına… Tut elimden, Birlikte koşalım umuda