شمارهٔ ۵۲

بلا شد گوشه چشم ترحم بی گناهان را نگه٬ تیغ سیه تاب است این مژگان سیاهان را ز چشم مست دارد یاد ساقی باده پیمایی در این مجلس که ساغر داد یا رب خوش نگاهان را سر تسلیم می سایم به خاک عجز و می ‎کنم شکست دل مبارک باد خیل کج کلاهان را ندارد بت پرستی عیب و عار خود پرستیدن خدا توفیق کیش کفر بخشد دین پناهان را به هر خاری به دشت آتش زدم از گرم رفتاری چراغی داشتم در پیش پا گم کرده راهان را توان این نکته فهمید از ادای چشم قربانی که هستی در تماشا محو شد حیرت نگاهان را حزین از دیده می پالم نگاه حسرت آلودی که از آغوش مژگان داده ام خاک صفاهان را