شمارهٔ ۷۹۵

من در میان نبودم دل بود و یار هر دو از بیخودی به شکرم وز روزگار هر دو گر پرده سنج عشقی بگشای گوش و بشنو گویند یک اناالحق منصور و دار هر دو جرم نکرده ما تا کی عتاب دارد یکسو کنیم اکنون ماییم و یار هر دو از سرکشی نکردی یکبار رنجه ما را تا شد سفید چشمم در انتظار هر دو آمد ز طرف کویت صبح ازل نسیمی بوی تو را گرفتیم ما و بهار هر دو کشتی شکستگانیم در ورطه ای که دارد طوفان بی قراری بحر و کنار هر دو زینسان که از تغافل گوش گل است سنگین یک پرده می سراید زاغ و هزار هر دو از زلف یار دیگرکی عقده می گشاید دست و دلی که رفته ما را ز کار هر دو آگه حزین بیدل از حال حسن و عشق است دارند بلبل و گل یک خارخار هر دو