شمارهٔ ۱۶۱

غمی کز درد عشقت بر دل ناشاد می آید اگر با کوه گویم سنگ در فریاد می آید دلم روزی که طرح عشق می انداخت دانستم که گر سازم بنای صبر بی بنیاد می آید نمی دانم چه بی رحمی ست آن سلطان خوبان را که هرگه داد خواهم بر سر بیداد می آید رقیبا گر ترا اندیشه ما نیست معذوری کجا بی درد را از دردمندان یاد می آید طفیل بندگان من هم قبول افتاده ام گویا که از هر جانب آواز مبارک باد می آید عجب خاک فرحناکست کوی می فروشان را که هرکس می رود غمگین همان دم شاد می آید چه نسبت با رقیب سنگدل مسکین هلالی را نمی آید ز خسرو آنچه از فرهاد می آید