شمارهٔ ۲۱۸

نیست غم گر شد گریبان من از غم چاک چاک سینه ام چاک است از چاک گریبان خود چه باک می کشی بر غیر تیغ و می کشی از غیرتم از هلاک دیگران بگذر که خواهم شد هلاک نیست جان را با تن پاک تو اصلا نسبتی این تن پاک تو صد ره پاک تر از جان پاک خاک آدم را از آن گل کرد استاد ازل تا چنین نازک نهالی بردمد زآن آب و خاک ای که از ما فارغی گویا نمی دانی که ما دردمندانیم و آه ما به غایت دردناک می پرستان را ز می هر دم حیاتی دیگر است آب حیوان ریخت گویا باغبان در جوی تاک گر هلالی چند روزی در لباس زهد بود باز در کوی خرابات است مست و جامه چاک