شمارهٔ ۱۰۷

دوش از لبت ربوده ام ای مهربان شکر پیداست در بیان من امروز آن شکر چون نی به خدمت تو بسی بسته ام میان تا همچو نی گرفته ام اندر دهان شکر در عمر خود لبم ز لبت یک شکر گرفت آری به کیل می بفروشد از آن شکر از تاب آفتاب رخت تا نگردد آب شد زیر سایه خط سبزش نهان شکر پیش از خط ولب تو نگارا ندیده ام دیگر که از نبات کند سایه بان شکر جانم فدای آن لب جانان که می دهد از ذوق اندکی به مذاقم نشان شکر یاد لبت چو می گذرد بر زبان من حالی همی شود ز زبانم روان شکر وصف لبت نهاد شکر در دهان من گر بیش از این بگویم گردد زبان شکر