شمارهٔ ۱۴۶

عالمی را به جمالت نگران می بینم نه بدین دل نگرانی که من مسکینم مگرم دست اجل از سر پا بنشاند ور نه تا هست قدم از طلبت ننشینم بر سر کوی تو یا سر بنهم یا باشد آستان تو شبی تا به سحر بالینم سنگ هایی که قدمگاه تو باشد آن شب لعل و یاقوت کنم از مژه خونینم مذهبم عاشقی و قبله من روی تو شد من از این مذهب اگر دور شوم بی دینم نه چنان فتنه آن شکل و شمایل شده ام که بود عزم تماشای گل و نسرینم غیرت آید نظرم را به غرامت گیرد بی تو گر سرو روان یا گل خندان بینم به گدایان نرسد آن لب شیرین باری تو سخن گوی که تا من شکری می چینم خوشم آید سخنت ور همه دشنام دهی آفرین بر لبت آن دم که کنی نفرینم زان حلاوت که ز وصف تو دهانم یابد می توان دید اثری در سخن شیرینم داد حسن تو ملاحت به غزل های همام چون بخوانم در و دیوار کند تحسینم