شمارهٔ ۱۸۶

توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پری هر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری تا ببینیم نظیرت به جهان گردیدیم نیکوان را همه دیدیم تو چیزی دگری عارفان روی تو جویند نه گل های بهشت عقلشان می کند اقرار به صاحب نظری می روی دیده مردم نگران از چپ و راست همه در حسرت خاکی که بر او می گذری التفاتی نکند سوی کسی چشم خوشت هر یکی را هوس آن که کجا می نگری هوس آن بود که حسنت همگی در یابم باز دیدم نه به اندازه نور بصری می دهد زلف تو را باد صبا تشویشی مگر ای باد تو از غیرت ما بی خبری مگذر بر سر زلفش که گرفتار شوی جان ازین دام به هم برشده بیرون نبری عاشقی را که بود غیرت صحبت چو همام راز معشوق نگوید به نسیم سحری