شمارهٔ ۱۸۶

گر دیده ام غبار و پناهی گرفته ام بر طرف دامنی سر راهی گرفته ام در خاطرم شکست طلسمات آرزوست پیمانه هم از کف شاهی گرفته ام گنج قناعتم ز عنایات لطف اوست این ملک را به تحفه آهی گرفته ام منعم مکن ز حلقه مستان سینه صاف من هم در این حصار پناهی گرفته ام پای طلب ز کوی خرابات چون کشم آن جا نشان خانه ماهی گرفته ام چون شمع دل گداخته صد بار جرأتم تا رخصت نهفته نگاهی گرفته ام تا خانقاه دین نشود از ریا خراب بر هر ثواب خویش گناهی گرفته ام تا خجلت از کرم نبرم روز بازخواست بر هر گنه ز توبه گواهی گرفته ام مجذوب و خاکسارم و در انتظار دوست در کوچه وفا سر راهی گرفته ام