شمارهٔ ۸۸
ه همام تبریزی
0
Altın Yaprak
جان ها در آتشند که جانان همی رود
سیلاب خون ز دیده گریان همی رود
یعقوب را زیوسف خود دور می کنند
خاتم برون ز دست سلیمان همی رود
آدم وداع سایه طوبی همی کند
خضر از کنار چشمه حیوان همی رود
صحرا و شهر فتنه و غوغای مردم است
تا خود چه داوری ست که سلطان همی رود
دیدی که آدمی چه کشد در وداع جان
بر ما ز هجر یار دو چندان همی رود
دردا که گوهری ست گران مایه صحبتش
دشوار دست داده و آسان همی رود
این می کشد مرا که درین غصه یار نیز
پر آب کرده چشم و پریشان همی رود
امیدوار باش درین حال ای همام
کاین جور روزگار به پایان همی رود
در موسم بهار کند عاقبت رجوع
حسنی که در خزان زگلستان همی رود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş