Kınası Ellerimde Hala...

Kınası ellerimde hala... Yokluğunda gidilen her mekan küskün, bakışlar düşman, inadına sanki hançervâri. N'olur bir ses ver, mahkum etme beni yalnızlığa, metruk hayallerle sarmaş dolaş meczûb etme beni, tut elimi, salıverme karanlığa. Kelimeler tedirgin bir araya gelmekten, gözyaşlarım sel olur akıp giderken. Bir yed-i beyzâ lazım zifiri dünyama öyle cesur, öyle güçlü inadına herşey üstüme gelirken. Ateşinle yandım ne ola yakar mı hiç artık mâric u nâr sen anlasan da olur anlamasan da bir yürek emanettir sana artık yar. Bazen müşevveştir bu garip halim, anlamıydın oysa, kurduğum hayalin. Esefle bakıyorum bazen hayata, keşke demiyorum, yok ki mecâlim. N'olur duy artık, burdayım işte avundum çoğu kez kurduğum düşle tesellim yok, bitik bir haldeyim, kalmadı artık hiçbir serrişte.