Ahlak Çıkmazı

deniz bir damlaya kucak açtığında denizdir onu boğduğunda değil Hasreti isa gecenin sırtını kendine döndüğü bir vakittir çığlık kendini atmaktadır uçurumlardan ç/öl yine ç/öldür rengini eski yağmurlarda unutan kül gibi bir yanardağın ihanetiyle savrulan günahlarımın kanadığı suskunluğun çocukluğuyla yasak bir dindir aşk gölgem büzülür kalır gözlerinin ışığında gün güzergahını değiştirir her söz aslının inkarı dünya ki bir ahlak çıkmazı öncesi ışık aldı bekaretini kızların sonra tyche'nin rahmine düştü bir damla su doğurganlığım dölsüz kaldı sürgün sürüyor ayrılıklar bir roman ağır kaçar gözlerime aynı yasal düşlerde büyüyorduk işte bütün cinayetlerin suç ortağıydım ben ben bütün aşkların yalnızı insan yalnızlığına geri çekildiğinde çekilir suyu kıyıların takalar karaya vurur herkesin harcı değildir mağlup olmak sınırda yaşayanlar yazar tarihi köprülerin üstünden geçmek değil marifet altında yaşarken de ayakta durmak düşleri zamana kurmak vurdukça hayat içimdeki söz dinlemez çocuğa beynimde çürüyen hücrelerimle büyüyor güvercinler insan dediğin önce kaderiyle yüzleşmeli özgürlüğün bayrağı indi yarıya kim vurup geçmez ki bu yaraya dudakların soğuduğunda bükülür dilin duvarlarına figüranlar çiziyor fırçalar hani tanrılar can çekişirdi ya senin oyununda yasadışı yaşamayı öğretti bize bozgunlar eğreti aşklar ilk fırtınada dökerler çiçeklerini içinde ateş yoksa yanmayı bilmezsin ilk kez ölmeyi denediğimde azrail gerildi önüme sen istesen de benim kadar sevemezsin yirmi dokuz mayıs iki bin on artık kamburum gökyüzüne bakamıyorum