Bedenimdeki Kuyu

‘’ Şiir, benim içimde yüzen bir deniz siz nereden bileceksiniz ‘’ Hasreti isa gözlerin yaralı yüreklerin uzaklaştığı bir kıyı kıyısında ellerin musalla taşı sılana taşınır tabutum içinde kaç bin yıllık günahların ağırlığı ağırlığınca ağlarsın gözyaşların başlatır yağmurları kandili kırık bir geceydi bedenimdeki kuyudan su çekiyordu birileri araf’ta bir bedevi azat ediyordu seni ikiye bölünürdü gece kafka’nın güncesinde kabus gibi girerdi imgeler kendi cehennemine ruhundaki uçurumlardan düşüyorsa bir adam güneş erken batar orada orada bir bektaşi bekler başında kimliğini çürüttü buruşturduğun ceplerin saatleri açığa çıkarırdı perdelerin rüyalarıma dokunmadan öp jilet kesiği düşlerde sönsün kandilin pörsüyen yüzümü elbirliğiyle adımlıyor ırgatlar içimdeki yasaklı bir sevdayı büyütüyor gülüşün ay gökyüzünü kapatan bir yara yara yara denizleri varılacak bahara yüreğimdeki çivilerle duruyorum ayakta akşamlara kapalı oda sıcaklığında sesin ben hâlâ elvedalara el kaldırdığın yerdeyim yanlış adreslerde kurulan şehirlerle aynı sokağa çıkardı kalbim kaç kez aynı öznenin beyazlığında gecelemişim çekildi gurbetine geri şaman kadın artık mahşerde kavuşuruz dedi zaten ne olduysa ondan sonra koptu kıyamet gölgeler daha ne kadar taşıyabilir seni gerçeğe söyle nakkaş usta ‘’ teraziler günahları da tartar mı söyle ‘’ bütün dinler doğuya açarlar ellerini ben aşkın havarisiydim abdal’dan da önce dünya bataklıkta çiçek açar sen saksıda cudi’ler çöl oluyor koynumda isa’nın çarmıha kendini astığı söyleniyor halk arasında ateşin kökü güneşe mi uzanıyor yoksa bir deniz devrilir dalgaya martıların kanatlarında kan lekeleri köpükleri alır kucağına arasında bir süryani kafa tutuyor meryem ana’ya her gece yarısı gülüşün dağılır tenimde iklimler hüküm giyer bulutları gagalar kuşlar rahmine zulüm düşer kadınların sabır tutmaz bir mayadır asırlardır acının işgalinde yüreğim dünya nasıl kaldırır onca pisliği uyandırmaya korktuğumuz bir rüyaydı zaman doğru tek ise bir yerde eğilmesini de biliriz biz her mevsim yaprak döken bir ömrün gölgesiyiz on beş ekim iki bin on / asırlardır acının işgalinde yüreğim...