Aşk Ay/aklanır İçimde

dili bütün bir insan değildim derme çatma kelimelerden dokurdum şiirin kilimini baktıkça büyürdü gözlerindeki ışık yitirdi karanlık tendeki rengini bir gözyaşı yerleşir yanaklarının çukuruna güneşe taşır bendini bir çift güvercin gibi umut bir Apaçi öfkeyle bastırır kinini yaprak kımıldar içimde dalı bükülür sevincin sen masallardan uzak tut kendini aşk ayaklanır içimde düşlerinde binlerce çocuk yaşlanır ve bir katil günahlarını asar darağaçlarına bir akrep zehrini yelkovana saklar lâl bir dili kim sarabilir ki yalnızlığından kan damlıyor tabuttan kan ölümüm karşısında kendini inkar ediyor şeytan aşk ayaklanır içimde kendi ıslaklığını yağmur diye giydiriyor kadın pencereye bulutların arasından toprağa düşer cemre ayın koynunda kıvrılıp yatardı gece gözlerinden binlerce at geçer yüreğinden binlerce şövalye savunmasız kalır gülüşün mendilin düşer yere zehir zemberek günler de geçer hava marttan çaldı ayazı yine haydi gir içime üşüme bir yıldız kurşunlanırken gecede sekiz ocak iki bin on