Aşk Yenilmekmiş Yalnızlığa

eskidikçe alışır yürek acılara ay mavisini çaldırdı sularda sensizliğin içinde yaşıyorum cinnetimi aşk çevremde çemberler çiziyor çocukluğumu bir gece yaya geçtiğimden bedenimdeki boşluk çabuk büyüdü o kadar yalnızlığıma yağdı yağmurlar alacakaranlıkta göğe yükseldi umutlarım sen umutlarımın arasından akıyordun köprülerde koca güneşi yüklediler sırtıma enseme tarihin kirli sayfaları yığıldı hep acıları giydirdiler üstüme karanlık geçit vermiyor atlarım aç ıslak bir zeminde uyuyor hayat sen fırtınalardan önce çekerdin isyan bayrağını dalgalar denizine dönerdi kuşlar yuvasına sen ve ben kalırdık açıklarda kim ağlatır bu çocukları kim gider sebepsiz yere ölüme herkesin gözlerinde aşktan bir kara leke sözcüklerin bittiği yerde başlıyorsun sen araladıkça geceyi ayrılıklar girdi içeri avuçlarında örselenen tomurcuğun solan rengi karaya boyuyor firari gidişleri pusuya yatan gözlerinin kıskacında mağlup oluyorum hayata denizlerle birlikte eşkalim asılmış dalgalara buzdan oyuncaklar yapıyormuşsun sen çocuklara bezden uçurtmalar kül rengi akşamlar düşmüş payına mızrabımda soluklanıyor sözlerin türkülerin çıkıyor dağlara dudakların acıların kışlasında suskun yağmalanmış düşlerinin ortasında kalmışsın bir başına aşk yenilmekmiş kendi yalnızlığına yirmi sekiz ocak iki bin on