Ellerinde Yalnızlığım Kaldı

hangi şaraba yazılsam üzüm kokuyorsun yağmurun altında üşüyen ellerinde kaldı yalnızlığım sesim tenha bir sokaktan geçiyor duvarlara çarparak bu kentte benimle birlikte üşüyor kuşlar yoksa aşk yoksa ayrılıklar düşüyor balkonlardan sonra sen Bodrum feribotunu kaçırmış gözlerle unutulmuş bir öykünün içinden çıkıp geliyorsun içimde ince bir düşün kırılır yazmakta bir yalnızlıktır yazdıkça karışırsın kalabalığa yazdıkça çoğalırsın / çoğaltırsın bir gülüş kalır senden geriye bir gün yaşamaya da ölüme de alışırsın ne zaman seni unutsam ellerin geliyor aklıma bak yine dudaklarımda açıldın yeşile ateşimi bedeninle söndüren bir orman gibi düşüyorsun günüme gündüzüm oluyorsun sonra hiçbir şey söylemeden alıp başını gidiyorsun saçlarının ıslaklığı gözlerimde kalıyor hangi türküye dokunsam ağlamaklı oluyor hangi şaraba yazılsam üzüm kokuyorsun baktım uzakta bir çocuk önce dağ resmini çiziyor sol elinin baş parmağında gül lekesini unutmuş sonra bir doru at çiziyor bozkırlarından Anadolu'mun atın üstüne eğersiz binse düşecek umutları düşecek ceplerindeki okul harçlığındaki bilyeler düşecek ablasının kalp işlemeli al mendili yüreğinden ne zaman o çocuğu unutsam sen geliyorsun aklıma hangi şaraba yazılsam üzüm kokuyorsun ( Hasreti isa ]