Gece Günahlarını Doğurur

----------damarlarımdan akacak kanın son durağı Deniz’e insan kendi kaderinin celladıymış canına susayan gece günahlarını doğurur sen piç kalmış yalnızlıkları emzirirsin sana sövdüğüm dil benimdir usta unut gitsin kaçırdığımız gece trenlerini denizlerde savrulup duran yüz benim değil söz de çürür usta bu insanın dilinde değil şimdi çok iyi biliyorum boyumu aştı kurduğum düşler aynada gördüğüm yüz benim değil yüzülen derimin altındaki korku kanatlanmış aşktan kurtulmak insanın elinde değil alınyazımla aynı kederi paylaşıyorum ağaçlar üstüme devrildikçe ben dikiyorum kendimi yalnızlığım veda sözcüklerinin ardından toplanan akşamlar kadarmış kuşlar bahanesiymiş bir çınar gökyüzü için uzatırmış ömrünü gözü yükseklerde deliliğimin yokluğun beni ulaşılmaz zamanlara taşıyor akşamı anasının göğsünde uyutan çocuk avuçlarını açıyor yağmurlara şimdi dönmeye hazırlanan ayaklarında kaç bin tövbe var biliyor musun bu gün sabrı sulama vakti sende gözyaşlarınla rüzgarla boğuşan bir uçurtma gibi bu aşk oyununda kaybetsem de bir boşluktan düşeceğim kollarına kaç bebeğimi unuttum irinli vücutlarında her fahişe beni taşıdı sana önce adını sildim bekleme duraklarından kavuşmak için beklediğin o iskele hiç yanaşmayacak kıyılarına aklım söz dinlemiyor yüreğim esir düştü aşka kendi kirini büyüten bir akıntıyım içimde bir döl kurudu kendi günahlarıyla onyedi ağustus ikibinon / yalnızlığım bile seninle çoğalır / dalgalarınla dalgalanırım...