Gözlerini Usulca Ört Üstüme

geceye camın ardında sakladığı dudaklarıyla dokundu yüzünü buzdan duvarlarla ördü kadın son sayfaları uçuştu yatağın üstünde duran yarım kalan romanın senin güzelliğini anlatmaya dönmüyor dilim bir kaç damla gözyaşından doğmuştu oysa sevgilim gözlerini usulca ört üstüme tenini tenimin yanına ser kal öylece her şey el değiştirdi aşk bile kaç yalnızlığıma tanık oldun bu şehrin yağmurları beni rehin aldığında ayaklarımda senden arda kalan uzun bir kaç volta karanlığa dayandı yüzüm gözlerim köstebek yuvası susma öyle kördüğümler çoğalır bir şeyler seni bana hatırlatmalı ateş vakitsiz açan bir gül yakan kavuran bu ömür aşk cehenneme bir gönderme ay günün gözcüsü deniz dalgın bir akşam üstü bir şarkı nasıl bindirilir beş on beş arabasına üstelik ellerin mahalle pazarından dönerken bir renk nasıl uğurlar kendini beyaza kuşa sorma yuvasından başka mekan kuytuda bir gülü soldururken palaska hasret yoksul odalarda sıvar kolları göz eskir söz yükler kendini bir masala kaç yıldızın ipiyle indim kuyulara yılanlara kavuk oldu koynum şeytanlar ayin yapıyordu başımda sevgilim bir kaç damla gözyaşından doğmuştu oysa bir mermi çekirdeği bağışlıyordu hayatımı baştan sona sana adadım yarınlarımı ekmek yediği kapıya kim ihanet eder hangi kurt pusu kurar aşka insandan başka gözlerin ağırlıyor beni bu akşam dudakların uğurluyor bir adam senden çok uzaklarda kendini bir şiirle vuruyor senin güzelliğini anlatmaya dönmüyor dilim bir kaç damla gözyaşından doğmuştu oysa sevgilim on sekiz nisan iki bin on / neden gözlerini usulca üstüme örtmüyon?