İmlaları Bozuk Bir Şiirdir Aşk

aynanın karşısında gülmeyi beceremeyen yaşamın gerçeklerinde kaybolur gün gelir dönmeyi de unutur Hasreti isa beni benim silahımla vur ki cezasını yalnız ben çekeyim bu aşkın bedeli ölüm olan sevdanın ayrılık vaktini geçince ay düşünce avuntu zamanlarına içindeki yağmura tutulurmuş insan karanlık bir ceset gibi yatıyordu aramızda farkımıza varmadan can üzerinde kırılmalarla büyürüm ben alışması zor bilirim beynimi zorlar kalbim uykularda canlanır düşler denizden geliyordu bulutlar leyleklere sırt dönmüştü ağaçlar aşkın ötesinde kaldım konuşmuyor duvarlar oysa sesin yansırdı eskiden imgeler bana dönerdi akşam üstü ben şaraptan uzak tutamadığım dudaklarımı ıslatıp sana gönderirdim içne kapalı bir mektup gibi kaldım ortalıkta şimdi gün sarkar bacalarından soyunduk tenimizdeki tuz torbasını suları kana bulayacak gözlerini çek rıhtımdan imlaları bozuk bir şiirdir aşk bir dönme dolaptır jiletin ucundaki parmakların muhatabı bedenin düşmelerin gül yanığı sen batı yakasında üşüyen bir gölgenin artığı içimdeki bir katille pazarlığa oturuyor ellerim ölümü beklemek ağrıma gidiyor hep mi beklenir sevilen bir kere de ben ayağına gitsem uzansam boylu boyunca neyim varsa çıkarsam üstümden ölümle gerdeğe girsem tövbeler dualara durur ben minarelerin üstünde uyurdum başlangıcı ölüm olsun ki yaşamak sınırsız olsun olsun adın aşk yabancı omuzlarda kendini avutmayı bırak şimdi yalan gözlere gönül verme çıplak bedenlere can veren ilah kurşuna da sesi sen mi yükledin söyle çıkış yok günden güne çürüyoruz hangi ana doğurdu bu acıyı kim emzirdi o irinli göğüsleriyle kim uykusunda büyüttü çocukların ninnilerini kim ölümle yüzleştirdi bizi söyle gölgelerin gülümsediği günler çok uzakta demiryolu işçileri raylar döşüyor gözlerime sesin sabahları çağırıyor uzaklardan güller şafakta büyür çık gel aşkım umutların ortasından