Köle Taciriydi Zaman

herkes yüreğine yazar yalnızlığını tek işimiz sevmek olacaktı gecenin yüzüne çamuru sıvayıp birileri aşkı öldürmeselerdi içimizdeki unutmanın eşiğinde insan utanmayı sök dudaklarımdan bir deniz çiziyorsun gözlerime rengini tutmuyor dalgalar kıyısında bir gemi hazır bekliyor yağmurunu soyunuyor bulut uzak bir bekleyiş çalıyor kapıyı çoktandır bahçeye sığmıyor güller rüyalar uykulara sığmıyor hızla soluyor hayat bu şiir yüreğimin kalıplarını zorluyor gittin haklı bir zaman gömüldü içime bir resim hangi dilde anlatır kendini göze çoktandır kovuldum günahlarından kovuldum dini bütün kitaplardan tanrılar tekmeledi düşlerimi yüzüne gömdüm köpükleri ılık bir nefesin sığındığım yerden kenara çekti beni göçebe motifler çiz göğsümün ortasına güle dikeni bağışlar canı ipek ve şal şelaleler akar yanaklarından bir köle taciriydi zaman kendi gövdeme kurt gecelerinde dede korkut'tum ateşe kafa tutuyor aşk sustukça yaşlanıyorsun ölüme ancak aşk direnebilir bunu mu diyorsun merhaba yazgısı bir günün gözyaşlarıyla yaşamak olan 'seni seviyorum ' mavi dünyam ve sen senin için öldüğümü bilmiyorsun beş şubat iki bin on yüreğin yalnız yerlerinden şavkımalar