Yorgun Bir Akşam Üstüydü

Saçlarından dökülen Yorgun bir akşam üstüydü... Feri kaçmış gözlerde Avsız geçen deniz dönüşü manzaralar misali Dersin bir balıkçı barınağına sığınmış hayaller Her ilmekte binlerce arzu işlese de Hala parmak uçlarında sıralı hasret Sevmiş miydi! Kimdi o yol ardı sevdalı? Kök kırmızısı dudaklarında inim inim biten Ten dokunuşlarında iplik iplik çözülen Bir leylak efsununda nefesine soluk soluk yazılan Kimdi o hülyalara pranga takan? Ulaştı akşamın kör salkımlı hanesine Bir ses bir nefes duyabilme beklentisiyle Usulca dokundu tokmağına kapının Süzülüp kapı aralığından içeri Sıyırınca gündüzü üzerinden Öyle çok keder salındı etrafa Öyle çok hüzün sardı ki odayı Karşılarda ıra yerlerden Bir şarkı kokusu ulaşıyordu yüreğine Odanın kerpiç duvarlarına karşı duruşunu Sıkı sıkıya sardı mum kokulu gölgeler Sanki salındı gitti yüreği Gecenin tanımadığı sevda düşlerine Neler oldu da Buğusunda yalnızlık içeren camlar ötesine Yağdı öfke sağanakları Neler oldu da Öylesi erken sindi dokusu hazanın Öylesi erken indi feryadı eylülün