Sen yoksun

'Bir hüzün pınarı Bir yalnızlık mehtabı Bir sessizlik denizi Sular ıslak Ateş yanmış Ben sensizlik girdabında, yalnızlığa boğulmaktayım.' Bilemem ağlamak nedir diye Hiç ağlamadım ki; 'Senden önce' Senle ağladım da neden ağladım anlayamadım. Anlamadım ağlamak nedir diye. Yüreğim pütür-pütür bilmem ki niye Elerlim sanki yokcasına bom boş Sevda bu olsa gerek Olmayınca da sevmek, Yokken de senle konuşmak Varken yanında sadece sana bakıp Sonra yine bakıp Sonra 'seni seviyorum' demek, Ağlamak bu olsa gerek ki sensizken de 'seni seviyorum' diyebilmek. Yalnızlık nedir bilemedim hiç. Anlayamadım yanımda hiç kimse yokken bile, Ta ki 'seni tanıyıncaya' kadar; Bilemedim ne bileyim aslında yalnızlık çok sevdiklerinden ayrılmakmış Bilemedim meğer hayatımda sensiz anım olamayacakmış Anlayamadım sensiz kalınca yalnızlığı anlayacağımı. Meğer onlarca kişinin içinde beni ancak sen yalnız bıkacak insanmışsın. Bilemedim yalnızlığı Ama Artık biliyorum Artık biliyorum Koca İstanbul'da nasıl yalnız dolaşılacağını Koca İstanbul'u nasıl bom boş görebileceğimi. Hep sorardım kendime İstanbul'dan nefret etmenin bir yolu var mı? Diye. Meğer senle tanışmam gerekiyormuş Yetmezmiş birde seni çok sevmem gerekiyormuş O da yetmezmiş seninde beni sevdiğini bile-bile ayrı kalıp Hatta gelip 'seni seviyorum' diyememek gerektiğini Şimdi İstanbul'dan nefret ediyorum. Sen yoksun İstanbul yok gönlümde Sen yoksun ama yeni sevdalara ışık oldun Sen yoksun artık bir insanı nasıl seveceğimi biliyorum. Sen yoksun artık biliyorum bir kalpte iki aşkın yaşayabileceğini İsmail Aktaş (2007)