Yâr Gece Yârim Gece

Uykularım eskisi gibi değil Dağılmışlık ve dökülmüşlük hâkim tenime Uyumamış gibi uyanıyorum yeryüzüne Yığın halinde bir sürü düşünce Çözülmek için gündüzü bekliyor. Ya şu kalbim! Bir tutam sevgiye hasret Vakti vakte ekliyor. En çok ellere takılıyor gözlerim Birbirine sevgiyle kenetlenmiş ellere Zihnim hep bu görüntüye takılı Bir harcanmışlık fikri Korkunç bir perişanlık sarıyor içimi Şehir zamansız tükeniyor bende Erişilmez ve ulaşamadığım bir duygu bu Renkleri renklere uyduramıyorum Ben bu gecenin seyrine Bir anlam katamıyorum Bu sorgunun acısını Her gün her saat Ruhumda taşıyorum Gece girince ben Hayal ülkesinin bir üyesiyim artık Sokak lambalarına çarpar feryadımın yankısı Loşluğunda birikir içimi saran sızı Bir bir tükenir zaman, şarkılar dile gelir Bu nasıl sevdadır ki, ne biter ne tükenir Sırrımı açamadım kimseler bilmez beni Şu dökülen gözyaşım seni anlatır seni Ben hayal ülkesinin sevgiye aç şairi Kim okuyup kim dinler şu yazdığım şiiri Bu hal her gün böyledir, yoldaşımdır hep gece Ben söylerim o dinler; YÂR GECE, YÂRİM GECE...