İsyanım Hüznümdür

hey Bragi..! son kuşlar da gitti bak.! şiirlerimin saçlarını da yolmuşlar şimdi tenime esmer kederim sesime sisli günlerimin intihar gömleği gülüşüm düşer… ve ne zaman gözlerimi Palandöken'e yaslasam kendini emziremeyen geceye bir yosma ay düşer nerdesin.? uzatsam ellerimi parmaklarımda hasretin vagonları paslanacak düşsem uçurumlarımda yalnızlığım sussam kadrolu karanlıklarım gitsem yollar bileklerimden yollar bileklerimden akacak yansam külüm nehirlere savrulup kalsam ölüme martılar ağlayacak artık ellerim cok soğuk anlıyormusun..? birazdan bu sabahçı kahvesi gözlerimden gece kuşları kalkacak alnımda bir şafak daha kırılacak sen günü çek içine her giden kendi töreninde maviyi tut kırılası ellerinle özlemini tüketme ve heyhat.! buradan el ayak çekilince herkes kendi kurşunuyla vurulur uğultular sessizliğimin oğlu ' i s y a n ı m h ü z n ü m d ü r ' birazda topaldır sevdamın rengi bakmayın bana öyle! sakın dokunmayın! belki azım belki birazım belki yazım belki ayazım belki kendi içine yağan geceyim, belki de kıyısızlığımın kentlerinde hükümsüz firari falçatayım... .................