شمارهٔ ۱۱۴۵
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
چه خوش بود به چمن در صبوح گل چیدن
دو لعل شکر شیرین یار بوسیدن
به دست دست نگاری به طوف در بستان
به روی مهوش دلبر چو دیده گردیدن
به سایه گل و بید و چنار و نغمه عود
نشسته بر لب جویی و باده نوشیدن
به سرو قامت دلدار خود نظر کردن
نوای بلبل خوش خوان ز شاخ بشنیدن
گذر به سوی چمن سرو را که کار منست
هزار درد ازین قامت تو برچیدن
دلا به سیر جهان رو از آن خرابه تن
که در جهان نبود خوشتر از جهان دیدن
ز صورت صنمت هیچ حاصلی نبود
ز حد مبر تو و بازآ ز بت پرستیدن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş