شمارهٔ ۱۲۱
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
دل مسکین مرا خار جفای تو بخست
راه خوابم به شب هجر خیال تو ببست
این همه جور و جفا کز تو به ما می آید
دل بیچاره ما عهد تو هرگز نشکست
گر سرم می رود از عشق نگردانم روی
چون بدارم ز سر زلف پریشان تو دست
گر سراپای وجودم تو بسوزی چون شمع
دست از دامنت ای دوست نخواهیم گسست
عشق روی تو نه امروز نهادیم به دل
در گلم مهر تو بسرشت هم از روز الست
لب جان بخش تو ای دوست نه پیدا نه نهان
غمزه جادوی شوخ تو نه مخمور نه مست
از سر جان و جهان یکسره جانم برخاست
تا دل غمزده ام با غم رویت بنشست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş