شمارهٔ ۱۲۷۲
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
به رخ چون ماه تابانی به قد چون سرو آزادی
چنین نبود بنی آدم یقینم کز پری زادی
تویی آزاد سرو ما به جوی خلد بررسته
شدیم از جان تو را بنده نمی خواهیم آزادی
بده دادم نگارینا ز روز وصل خود یک شب
بترس از ناله زارم مکن زین نوع بیدادی
به جان آمد دلم دیگر ز غم خوردن به جان آمد
بگو آخر عزیز من علی رغمم چرا شادی
مرا بار غمت بر دل بسی بود ای بت مهروی
چرا داغی ز هجرانم دگر بر سینه بنهادی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş