شمارهٔ ۱۳۷۱
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
تا به کی جانا دلم پر خون کنی
وز میان دیده ام بیرون کنی
تا کی از بار فراقت دلبرا
پشت امید مرا چون نون کنی
تا کی از هجر خود ای لیلی عهد
در غم عشق خودم مجنون کنی
در فراق روی خوبت تا به چند
جویبار دیده ام جیحون کنی
این دل پر درد بی درمان من
از غم هجران خود محزون کنی
کم کنی هر روز از ما دوستی
در جهان با دشمنان افزون کنی
ای دل مسکین بساز و دم مزن
ور نسازی با غم او چون کنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş