شمارهٔ ۲۲۹
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
دل من در خم چوگان دو زلفش چون گوست
که کند چاره درد دل ما را جز دوست
رود خون می رود از دیده من در غم او
دل سنگین نگارم مگر از آهن و روست
نام و ننگ و دل و دین در سر کارت کردم
دوستان عیب کنندم که فلانی بدخوست
بنشین عمر گرانمایه مکن صرف غمش
جه کنم جان من و عشق فلان سنگ و سبوست
روی مقصود چو در کعبه رویت دارم
این همه جور و جفا بر من مسکین ز چه روست
دلبرا خوی بد از روی نکو حیف بود
خوی زشت از رخ خوب ای بت زیبا نه نکوست
در جهان فاش شد و نیست ز عالم خبرش
که فلان شاه جهانست و جهان بنده اوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş