شمارهٔ ۸۵۱

مژده ای دادم صبا کآمد گل خوش بو به باغ با گل رویش بود از باغ و گل ما را فراغ گل دو هفته بیش نبود در سرابستان ولی حسن او و عشق من هر لحظه می گیرد بلاغ عشق بلبل با گل بستان دو هفته بیش نیست هست ما را از فراق روی او بر سینه داغ با گل روی تو و سرو قدت محتاج نیست عاشقان راه عشقت را نظر کردن به باغ گر نه سرو قامت تو در کنار آید مرا تا گل رویت ببینم فارغم از باغ و راغ از فراق روی تو جانم به لب خواهد رسید رحمتی کن ای جهان بین مرا چشم و چراغ گل برفت از بوستان و شورش بلبل نماند باغ را بگذاشت بلبل داد نوبت را به زاغ