شمارهٔ ۵۹۲

معاذالله ازان شبها که بود از حد برون دردم تو با اغیار می خوردی می و من خون همی خوردم به روی این و آن هر دم چو ساغر می زدی خنده من از غم چون صراحی گریه خونین همی کردم پری را چون روا باشد که گردد دیو هم زانو من بیدل ز غم های چنین دیوانه می گردم نسوزی این چنین در حسرتم گر شمه ای دانی ز جان غصه فرسود و دل اندوه پروردم چو جان و دل عزیزی با گرفتاران مکن خواری چو شاخ گل لطیفی برحذر باش از دم سردم به گوشت آید از هر ذره من ناله و آهی پس از مردن برت گر آورد باد صبا گردم به بزم عیش تا از جام شوقم جرعه ای دادی به قلاشی و میخواری چو جامی سربرآوردم