شمارهٔ ۱۳۰

نمی دانم چرا با من به حکم بدگمانی ها چو بادامی همه تن پشت چشم از سرگرانی ها به قدر طاقت عاشق بود بی رحمی خوبان کشم شمشیر جورش را به سنگ از سخت جانی ها بهاران را از آن رو دوست می دارم که این موسم شباهت گونه ای دارد به ایام جوانی ها فراگیرم هزاران نکته از طرز نگاه او کسی چون من نمی فهمد زبان بی زبانی ها ازو در رقص پاکوبی ز من سر در رهش دادن ازو افشاندن دستی و از من جان فشانی ها چنان کز زور ضعف از چهره رنگ عاشقان خیزد بود سوی تو پروازم به بال ناتوانی ها هلاک آن خم ابرو که در هر جنبشی جویا شکار خود کند دل را به زور شخ کمانی ها