شمارهٔ ۲۸۱

صبحدم خار چمن دامان آن دلجو گرفت تا ز روی و موی او گل فیض رنگ و بو گرفت یافتم راه فنا را همچو شمع صبحدم جبهه اندیشه ام تا جای بر زانو گرفت قطره اشکم چو گوهر بسته می ریزد زچشم بس که دل از سردمهری های آن بدخو گرفت یک سر مو کم نکرد از دلربایی های یار خط مگر سرمشق پیچ و تاب از آن گیسو گرفت هر که را در خورد استعداد جایی داده اند لاله صحرا گل چمن سنبل کنار جو گرفت روی آن آیینه رو می گیرد از ما بی دلان با وجود آن که کی آیینه از کس رو گرفت چشم او آیین ترکان زلف کیش هندوان مذهب آتش پرستان خال روی او گرفت اشک چون از دل جدا شد بر کنار ما نشست طفل بی مادر به پیش هر که آمد خو گرفت گوشه گیری را رسانیده به معراج قبول تا دل آواره جویا گوشه ابرو گرفت